Ο τάφος του Αχιλλέα στο Φιδονήσι της Ουκρανίας

Ο τάφος του Αχιλλέα στο Φιδονήσι της Ουκρανίας

Του Νικ. Γ. Παλάντζα

Αφορμή, που μας ώθησε στο σημερινό σημείωμα υπήρξε μία πράξη αρετής και χριστιανικής συμπαράστασης που τελέστηκε στην πόλη μας. Μία οικογένεια κατατρεγμένων προσφύγων από την Ουκρανία (Κίεβο), ύστερα από τρομακτικές περιπέτειες δύο νυχθημερών κατέληξε στα Φάρσαλα.

Πρώτον: Φιλοξενήθηκε από τον προκομένο συμπολίτη μας επιχειρηματία κ. Βασίλειο Ντίνο. Η φιλοκαρδία του Β.Ν. έχει αγραφιώτικη καταβολή και Φαρσαλινή αγωγή. Πρόσφερε όλα τα χρειώδη, τροφή, ύπνο, ρουχισμό, ασφάλεια, εισιτήρια κ.α.

Δεύτερον: Η υποδοχή του μικρότερου αγοριού της οικογενείας στοργική, παιδαγωγική, διακριτική από τους δασκάλους του 3ου Δημοτικού Σχολείου Φαρσάλων.

Η διευθύντρια του σχολείου κ. Σακοράφα Μαρία διέγνωσε σωστά και έπλεξε εγκώμιο για τον παιδικό χαρακτήρα και το πολιτιστικό και οικογενειακό επίπεδο που αντανακλάται στο πρόσωπο του μικρού παιδιού. "Είναι πολύ περήφανο παιδί".

Εμείς γνωρίζουμε ότι ο ορθόδοξος ουκρανός υπερέχει, δεν είναι αβιάτης. Η προσφορά των δασκάλων στο ξενόγλωσσο παιδί υπήρξε ομολογουμένως παιδαγωγική, με τη βαθιά σημασία της λέξης που ερμηνεύει η επιστήμη.

"Εύγε - εύγε τους". Και αυτό είναι πολύ λίγο που έχουμε να πούμε. Στο ξενόγλωσσο παιδί τα λόγια προσφέρουν αμυδρή ωφέλεια. Η υπεροχή είναι άλλη, είναι η στάση, η συμπεριφορά, η στοργή των δασκάλων. "Διδάξω ανόμους τας οδούς και ασεβείς επί Σε επιστρέφουσι", ψαλμός 50,13. Κι αν δεν έμαθε καλά το μάθημα της ημέρας το ουκρανάκι, έλαβε όμως υπόδειγμα - παράδειγμα του Έλληνα δασκάλου.

"Η ελληνική ανθρωπιά στο μεγαλείο της", πολυπροσφυγική η γη των Φαρσάλων (της Θεσσαλίας θα έλεγα) από αιώνες τώρα.

Η προσφυγιά είναι σταλαγμένη στο αίμα των Φαρσαλινών. Στον τόπο μας κατέληξαν πρόσφυγες από τους Έλληνες της διασποράς περισσότεροι από δύο εκατομμύρια.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συγκλόνισε τον κόσμο.

Οι διωγμοί, οι ξεριζωμοί σε εμάς τους Έλληνες ξυπνούν στις καρδιές μας μνήμες από Μικρά Ασία, τον Πόντο, Ανατολική Ρωμυλία και άλλες.

Μας θυμίζουν ότι στην Ουκρανία ζει ακόμη ένας ελληνισμός συμπαγής με ελληνικά ονόματα, θρησκεία, ελληνική συνείδηση και γλώσσα.

Πόλεις όπως: Μαριούπολη, Μελιτούπολη, Χερσώνα, Νικόπολη, Συμφερούπολη και πιο κάτω στην Κριμαία, η Σεβαστούπολη. Η παρουσία Ελλήνων στην περιοχή χρονολογείται από αρχαιοτάτων χρόνων.

Στο μικρό νησί Λευκή, σήμερα λέγεται Φιδονήσι το οποίο ισοπεδώθηκε πρόσφατα από το ρωσικό ναυτικό επειδή οι λίγοι υπερασπιστές του αρνήθηκαν να παραδοθούν, έδειχναν στην αρχαιότητα τον τάφο του Αχιλλέα, όπου σύμφωνα με το μύθο εκεί μετέφερε η μητέρα του Θέτιδα το πτώμα του ήρωα αρπάζοντάς το από τη νεκρική πυρά.

Εκεί αναπτύχθηκε η λατρεία του Αχιλλέα επί αιώνες, γι' αυτό ο αρχαίος Αλκαίος ονόμαζε τον Αχιλλέα "ήρωα του Πόντου".

Έτσι, το στήσιμο του αγάλματος του Αχιλλέα στην πλατεία των Φαρσάλων, η βάπτισή του κρατώντας τον από τη φτέρνα στις πηγές του Απιδανού και η πολεμική του ασπίδα που είναι έτοιμη να στηθεί και αυτή στην πλατεία αρμολογεί περισσότερο την τοπική παράδοση του μύθου με τον τάφο του ήρωα στη γη της Πετσέρκαγια, της άλλοτε Μεγάλης και Αγίας τσαρικής Ρωσίας.

Στην Ταυρίδα, τη σημερινή Κριμαία, η Θεά Άρτεμις μετέφερε την Ιφιγένεια όταν τη διέσωσε από την ανθρωποθυσία στην Αυλίδα.

Αρχαίοι μύθοι και πραγματικότητες συνδέουν την ιστορία μας με τον τόπο εκείνο: Αργοναύτες, Φρίξος, Έλλη και άλλα πολλά.

Αλλά δεν είναι μόνο η αρχαιότητα. Πιο έντονη ακόμη υπήρξε η παρουσία Ελλήνων στα εδάφη της σημερινής Ουκρανίας στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Η πόλη που δοκιμάζεται περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι η ελληνικότατη Μαριούπολη με 120.000 Έλληνες ορθόδοξους.

Ιδρύθηκε το 1788-1790 από 30.000 περίπου Έλληνες που κινήθηκαν προς τα βόρεια, πιεζόμενοι από τους τουρκομογγόλους Τατάρους της Κριμαίας.

Εγκαταστάθηκαν εδώ σε γη που τους παραχώρησε η Αικατερίνη Β' της Ρωσίας, όπου ίδρυσαν την Μαριούπολη (όνομα της Θεοτόκου) και 24 ελληνικά χωριά. Στην Οδησσό ετέθησαν τα θεμέλια της Ελληνικής Επανάστασης με την ίδρυση σ' αυτή της Φιλικής Εταιρείας.

Εκεί διασώζεται το μουσείο της Φ.Ε. σαν μάρτυρας του ένδοξου Ελληνισμού της διασποράς, το οποίο επισκέφθηκε προσφάτως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας μας Νίκος Δένδιας.

Στο Κίεβο (Πετσέρσκογια) σημερινή πρωτεύουσα της Ουκρανίας, κατοικούσε η οικογένεια των Υψηλάντηδων.

Ο πατέρας του Αλεξάνδρου και του Δημητρίου ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, άρχοντας και ηγέτης στις παραδουνάβιες επαρχίες, απεβίωσε εκεί το 1816, δύο χρόνια μετά την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας και το μεγαλοπρεπές ταφικό του μνημείο κοσμεί την εσωτερική αυλή μοναστηριακού συγκροτήματος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, που βρίσκεται σε ύψωμα στη δεξιά όχθη του Δυείπερου ποταμού. Η Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου είναι το Άγιον Όρος του ρωσικού Άθω.

Γνωρίζουμε ότι, ο θεμελιωτής και πρώτος ασκητής στο Άγιο Όρος υπήρξε ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης κατά το 10ο αιώνα.

Γνωρίζουμε επίσης ότι, ο πρώτος θεμελιωτής και ασκητής στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, υπήρξε ο όσιος Αντώνιος ο Αθωνίτης, πατέρας και πνευματικός θεμελιωτής του ρωσικού Μοναχισμού κατά τον 15ο αιώνα.

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τον Αντώνιο, όνομα που έλαβε μετά την κουρά του σε Μόναχο. Μάλλον ήταν Ρώσος και γνώριζε της σλαβανική γλώσσα του Κυρίλλου και Μεθοδίου, την οποία μετέφρασε στη ρωσική από την οποία ωφελήθηκαν και άλλοι λαοί.

Ασκήτευσε στο Άγιο Όρος, όταν ο πνευματικός του τον συνέστησε "να πας στην πατρίδα". Η Λαύρα του Κιέβου αποτελεί το δεύτερο ορθόδοξο κέντρο, το σημαντικότερο στους σλαβικούς λαούς. Αριθμεί σήμερα περισσότερα από 12 αυτόνομες ιερές μόνες. Ανέδειξε 20 πατριάρχες, πολλούς ιστορικούς χρονογράφους και συγγραφείς. Ακολούθησε την αγιορίτικη Διοικητική οργάνωση.

Υπέστη όμως μεγάλες καταστροφές από Τατάρους 17ο και 18ο αιώνα. Η μεγαλύτερη υπήρξε με την κομμουνιστική Επανάσταση του 1917 και από τους Γερμανούς το 1941.

Πολλοί μοναχοί διασκορπίστηκαν, τα μοναστήρια λεηλατήθηκαν, ελάχιστοι μοναχοί διέφυγαν στο Άγιο Όρος, οι περισσότεροι υπήχθησαν στην παπική αφού τους εξασφάλιζε ασφάλεια ζωής.



 xx
Πηγή: Εφημερίδα "Νέα Φάρσαλα"
back to top

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ